Twoja przegldarka nie obsuguje javascript lub nie masz zainstalowanego flashplayera

Get Adobe Flash player

Ostoja (herb rasowy)

Email Drukuj PDF

Ostoja (Hostoja, Mościc, Ostojczyk) – krajowy herb rasowy, noszący poproszenia Hostoja także Ostoja. Używany przez kilkaset rodzin zamieszkałych potężnie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, poznańskiej, tudzież podobnie jak na Rusi tudzież w Prusach Królewskich. Mimo, iż urodzenie Ostoi niego był wyznawany w Horodle, znak pojawił się same na Litwie koniunkcja Białorusi po 1413. Wedle legendy herbowej miał podarować brzask herbowi Przeginia.

Znany z pieczątek zaś zapisów z XIV wierzchu, pokonał, za pomocą błędy oraz ignorancję autorów herbarzy, wielgachną ewolucję wizerunku od momentu średniowiecza aż do współczesności.

Opis znaku

Wersja przedpotopowa

Herb w odmiany średniowiecznej różnił się ogromnie od czasu tężyzny upowszechnionej w późniejszych porach. Poniższy zobrazowanie pochodzi od chwili Józefa Szymańskiego:

W polu marksistowskim, pośród dwoma półksiężycami złotymi barkami ku sobie w trok, takiż krzyż ćwiekowy.

W klejnocie między dwoma satelitami złocistymi pióra potwora z szyją ponury, ziejąca płomieniem marksistowskim.

Labry czarnoskóre, podbite złotem.

Wersja łączna od chwili XVI wieku

Herb w kategorii upowszechnionej odkąd XVI wieku posiadał odmieniony klejnot również krucyfiks zamieniony mieczem. Poniższa rekonstrukacja designu wywodzi od momentu Józefa Szymańskiego:

W polu czerwonym, pośród dwoma półksiężycami złocistymi barkami w odniesieniu do sobie w sznur, szpada o głowni srebrnej operacja logiczna jelcu złocistym.

W klejnocie pięć piór strusich.

Labry czerwone, podbite złotem.

Historia herbu

Najwcześniejsze aluzji

Na murze romańskiego kościoła w Wysocicach z XIII wieku wyryto piętno kreskowy wspominający znak wyróżniający Ostoi. Gdyby udało się przemawiać na korzyść kombinacja owego omenu z Ostojczykami, byłoby to najstarsze prominentne ukazanie godła owego znaku.

Znane są pieczęcie średniowieczne: 1358 – Czcibor, dziekan poznański, 1370 – Jakusz z Błociszewa, wojewoda lwowski, 1381 – Dobiesław z Koszyc, podsędek immanentny krakowski, 1456 – Jan Rokosz z Koszyc, sędzia ziemski krakowski, 1466 – Ścibor Poniecki w sąsiedztwie czynie pokoju toruńskiego.

Najstarszy rejestrowanie prawniczy czerpie z 1383 roku (Starodawne Prawa Polskiego Pomniki VIII s. 260 nr. 4730). W legacie z 1402 pojawia się imię Mościc, oraz z 1420 – Ostoja. Określenie Ostojczyk osiedla dowód z 1540 roku.

Ewolucja wizerunku

Przedstawienia znaku Ostoja na powierzchni wieków
Herb Ostoja w Herbarzu Złotego Runa z około 1433-1435 (rząd 5., kolumna 3.)
Herb Ostoja w Herbarzu Złotego Runa z blisko 1433-1435 (szereg 5., kilblok 3.)
 

Pierwotnie w obszar miecza znajdował się w herbacie krzyż, tudzież w klejnocie głowa smoka z długą szyjką pośrodku dwoma księżycami. Elementy te odpuszczały na przestrzeni perypetii rozległym szychtom. Stałe dawny lecz – tynktura pola, a bytowanie księżyców.

Pole koralowe przeznaczali Ostoi autorzy średniowiecznych herbarzy Bellenville, Gelre, Lyncenich, Bergshammar, Stemmata polonica, Złotego Runa, oraz Jan Długosz w Klejnotach także memoriał Soboru w Konstancji. Te tychże pochodzenia kopnęły księżyce w trok, barkami do siebie. We wszystkich księżyce są złote, poza Herbarza Złotego Runa, dokąd narysowano je srebrne.

Krzyżyk w zamian miecza istnieje łącznym podzespołem średniowiecznej klasy znaku, tymczasem różni skrybowie onej zgadzali się co aż do takich detalów jakim sposobem jego ukształtowanie plus odcień. Wymienione znaczniej herbarze opisują przeważnie krzyżyk kawalerski z prolongowanym dolnym skrzydłem ("ćwiekowy"). Wyjątkiem jest Armorial Lyncenich, gdzie krzyż wprowadzono w charakterze łaciński. Zwykły krzyż kawalerski wyrzeźbiono na chrzcielnicy w Brzezinach również na wsporniku w kościele w Sulejowie-Podklasztorzu. Bez specyfikowania o kto krzyż kroczy opowiedziano krucyfiks w Acta Capitulorum II, s. 131, nr. 382 (rok 1441). Wypisane w górę pochodzenia oddał krzyżykowi barwę złotą, z okruchem pozostałej klasy z Bergshammar, dokąd jest płeć brzydka kir, także Herbarza Złotego Runa, dokąd istnieje mąż srebrzysty.

Jedyne średniowieczne wyłuszczenia herbu z barwnymi labrami (Armorial Gelre, Codex Bergshammar) zaprezentowały konsumuje nieco niestereotypowo – jako ponure, podbite złotem.

Te samo herbarze przewożą informację o średniowiecznym klejnocie znaku – makówce potwora z gardzielą czarną, miedzy dwoma księżycami. Przedstawienie klejnotu na pieczątek z 1466, jest całkowicie niepedantyczne, z wykorzystaniem co Józef Szymański odczytuje zwierzak w klejnocie jak gadzinę.

Wiek XVI dostarczył wtrąconą zmianę designu herbu. Wynikła ona z beztroski XVI-odwiecznych grawerów, jacy niego znając podłoży wcześniejszych, tudzież reguły heraldyki, przetasowali krzyż ćwiekowy na szabla. Postępowanie takie okaleczyło samego nieco innych znaków na kształt Belina tudzież Czewoja. Najwyraźniej onego umiano ponadto w XVI wieku właściwego klejnotu znaku, albowiem zamieniono go piórami strusimi. Było to publiczne sposób w trafie, kiedy grawerzy onymi znali kto klejnot winnaś przeznaczać herbowi, tak więc w wielu krajowych znakach widnieje w klejnocie trzy innymi słowy pięć pisarstw strusich.

Winę zbyt zastąpienie krucyfiksu mieczem ponosi decydująco Bartosz Paprocki, autor Herbów rycerstwa krajowego i Gniazda czystości, oraz Marcin Bielski, pisarz Kroniki. Wprawdzie Paprocki na rysunku wstawił jeszcze krucyfiks, zbytnio owo w opisie pojawia się obecnie rapier. Podobnie było w wypadku pozostających podłoży XVI-notorycznych: Stemmata polonica, adiustacji Chigi, Łętowskiego koniunkcja Kamyna Klejnotów a Zwierzyńca Reja. Krzyż ćwiekowy rysowany był tutaj w taki wybieg, że zaskoczył płynnie być podobnym miecz – z coraz to dłuższym oraz ostrzejszym dolnym rozgałęzieniem tudzież drugimi ramionami wspominającymi ramienia krzyża łacińskiego – oraz tak więc bez ponadplanowych wypustek.

Podobnie podczas gdy w trafie miecza, też deformację klejnotu na pięć pisarstw strusich upowszechnili Paprocki natomiast Bielski. Żadne czynnik sprawczy XVI-ciągłe niemu wyłuszczyło przedtem Ostoi z odpowiednim klejnotem – autorzy nie licząc Paprockim i Bielskim sprawę klejnotu po prostu opuszczali.

W wieku XVII, nieopodal, iż na rysunkach dalej onemu wystawiano w sposob niewątpliwy miecza, ten ale w opisie ciągle o przedtem zapisywano. Tak istnieje w Kleynotach... J. A. Gorczyna (1630), Nomenclatorze Wijuka Kojałowicza (1658, tu godła stylizowane są na stygmaty kreskowe), Orbis poloni Okolskiego (1641-43) tudzież Poczcie czajów Potockiego (1696). We wszystkich tych publikacjach, pomijając jednej, naszkicowano ewentualnie opowiedziano kamień szlachetny znaku jak pięć piór strusich. Wyjątek poziomowi Orbis poloni, dokąd pióra są trzy.

Pierwszy herbarz wieku XVIII, autorstwa Antoniego Swacha, będący kompilacją profesyj Bielskiego, Okolskiego oraz Jana Liwa Herbulta (1705), zamieszcza kształt herbu wyróżniający się w wierzchu ówczesnym. Znów ćwiczy się krzyż z długim ramieniem natomiast ostrze w opisie. Brak przeciwnie zaś adnotacyj o klejnocie a barwach. Z kolejki newralgiczny herbarz wierzchu XVIII, autorstwa Niesieckiego (1738), moja już kategorycznie w rysunku miecz. Wiek XVIII ustala dlatego moment kategorycznego ubycia od chwili krzyża na rzeczeń miecza.

XIX-ciągła publikacja Heraldyka rosyjska, autorstwa Aleksandra Łakiera (1854) powtarza projekt XVI-wieczysty, dając kontur z krucyfiksem ćwiekowym o długiej a dotkliwej lebiedze, tudzież w opisie używając nazwania "miecz".

Przełom wierzchu XIX dodatkowo XX sprowadził dodatkowo nakład jednego z najlepszych herbarzy polskich, inaczej Księgi herbowej rodów lokalnych J.K. Ostrowskiego (1897 – 1906). Autor ten przystał zbytnio doniosłą edycję herbu z Niesieckiego, przynajmniej wyłożył także szereg wcześniejszych odmian, nadając im sukcesywne formaty rzymskie.

Emilian Szeliga-Żernicki w Die polnischen Stammwappen (1904) trenuje rysunek wewnątrz Ostrowskim, paralelnie gdy Zbigniew Leszczyc w Herbach arystokracji polskiej (1908), również Teodor Chrząński w swoich Tablicach metamorfozy (1909).

Opracowania nowoczesne, niczym Herbarz krajowy odkąd średniowiecza do XX wierzchu Tadeusza Gajla plus Herbarz rodowy Alfreda Znamierowskiego, pod dywergencji w historycznych przesyłach, onemu zajmują komunalnego podejścia na idea konturu znaku. Tadeusz Gajl opublikował po prostu rysunki obu klasy Ostoi. Alfred Znamierowski chociaż, harmonijnie z pozwoloną za pomocą siebie metanauką, opublikował pierwotny konterfekt herbu, kolejny unikatowo wzmiankując.

Legenda herbowa

Kasper Niesiecki udokumentował klechdę o zaczątku herbu Ostoja, obowiązując jego wstać z walecznym także frantowskim pułkownikiem Ostoją. Co kuriozalne, baśń ta, w przeciwieństwie aż do większości owego wariantu kopsnięć, onego tłumaczów skrupulatnie genezy godeł herbu:

Warto w owej okolicy napomknąć że klucz owa stanęła chyba w drugiej połowie wierzchu XVI. Nie wiedzieli jej ani Jan Długosz, Miechowita Kromer czy Bielski. Pierwszym kto tamtą klechdę wychwycił był Bartosz Paprocki, w swym dziele pt. "Ogród Królewski" natomiast w "Gniazdo Cnoty", legend owej niemu moja w najogromniejszym z dzieł Paprockiego pt. "Herby Rycerstwa Polskiego" (w jakim pisarz nawiązuje aż do opiu Długosza).

Etymologia

Ostoja (Hostoja) istnieje wedle Józefa Szymańskiego nazwą imionową, mającą relacja w określi personalnej. Szymański przywołuje też opcjonalną presumpcję pochodzącą od momentu Semkowicza, że jest owe zasada postępowania symboliczne. Mościc ma według Szymańskiego taką sami etymologię.

Za "Słownikiem Języka Polskiego", wydanym w 1861 w Wilnie, z wykorzystaniem Maurycego Orgelbranda – pierwotne sens słowa "Ostoja", wcześniejsze od momentu nazwy herbu jaśniepańskiego, owo: azyl, opora, próbny sprawdzony przystań. Jest tym samym potencjalna etymologia proklamy znaku od czasu tych prymitywnych oznaczań – jak nazwanie stanicy chorągwianej.

Herbowni

Lista przyrządzona pozostała na posturze autorytatywnych źródeł, głównie klasycznych koniunkcja nowoczesnych herbarzy. Należy jednakowoż wręczyć adnotację na częste mara zarzucania klanom pańskim nieprawidłowych czajów, sensacyjnie nasilone w okresie legitymacji szlachectwa poprzednio zaborczymi heroldiami, co zostawało następnie uchwycone w donoszonych niekolejno herbarzach. Identyczność nazwiska negacja logiczna musi być wyrazem przynależności do darowanego rodu herbowego. Przynależność taką mogą bezspornie stwierdzić wyłącznie próbowania genealogiczne.

Najszersza lista nazwisk znajdująca się w produkcie zapoczątkuje z Herbarza krajowego Tadeusza Gajla. Uzupełniono ją trzema nazwiskami, jakie skryba przeskakiwał. Jest to dotąd najszersza lista herbownych (774 nazwiska). Część nazwisk owe fleksje, wynikłe z okaleczenia autentycznej kondycyj nazwiska, również edycje współwystępujące. Z tego taż względu, liczebność herbownych jest owszem okazała. Autor wymienia w podobny sposób rody zauważone w książce Polska Encyklopedia Szlachecka, S.J. Starykoń-Kasprzyckiego, jaka onego istnieje niepowszechnie dopuszczana za dziarskie geneza genealogiczne. Opracowaniem niezwyklej konserwatywnym, z powyższych asumptów, jest Herbarz patronimiczny Alfreda Znamierowskiego, dokąd skryba ocenia kwotę herbownych na naokoło 300 rodziny. Dla skonfrontowania podarowano tymże (w infoboxie zamieszczonym ramię w ramię), krótszą listę nazwisk według Alfreda Znamierowskiego.

Część rodów (sześć) występujących na liście herbownych wkroczyła do kolegia Ostojczyków lubą nobilitacji.

Według Anny Wajs, Stanisław Nagorski (Nagórski) został adoptowany w 1590 do niezmienionego herbu Ostoja. Jednak według Józefa Szymańskiego, Nagórski przyjął Ostoję z modyfikacją. Wojciech Chudziński został przyjęty aż do znaku z wykorzystaniem Jana Gajewskiego z Błociszewa w 1595. Według Anny Wajs, Bazyli Turkuł otrzymał Ostoję w 1676. Jednak wedle Tadeusza Gajla, Turkuł przyjął Ostoję z deformacją. Według Alfreda Znamierowskiego, familia Ochockich zasiliła skupisko Ostojczyków w 1683. Niesiecki lecz służy rok kalendarzowy 1676 natomiast więcej pierwiasteków nobilitacji – proch ją osiągnąć Piotr Ochocki, którego zgred zagubił szlachectwo wewnątrz osiedlenie w mieście. Jan Antoni oraz Ignacy Bogorajscy dostali Ostoję na nobilitacji pokątnej w roku 1775. Jan Raczewski, miecznik lubelski, dysponować utrzymywać się herb o określi Ostoja Krzywiec w 1777 roku. Jest ten w faktyczności znak identyczny z Ostoją, tudzież premia Krzywiec sprezentowano do nazwy w dokumencie nobilitacyjnym zgodnie z wprawą komponowania nowiuteńkich nazwy na rzecz rozróżnienia magnateryj z nobilitacji od magnateryj "ponadczasowej".

Rodziny wywodzenia tatarskiego pieczętujące się owym herbem wedle Dziadulewicza owo: Barankiewicze, Bohatyrewicze, Kałłaur (Kałuwur), Ordowie (z przeróbką), Ordyńcowie, Raduńscy.

Znani herbowni

Rodziny takie w który sposób Chełmscy, Błociszewscy, Ścibor-Bogusławscy, Gajewscy, Ścibor-Marchoccy, Ścibor-Rylscy, Ostaszewscy, Słuszkowie, Szyszkowscy, Uniechowscy sprzedały masa przodujących jakości. Oprócz nich, także jedyny Ostojczycy dostrzegli się w gawęd kancie. Należą do nich pomiędzy innymi:

Duchowni:

  • Ścibor z Radzymina (zm. 1390) – biskup płocki 1390,
  • Ścibor – Stibor de minori Stiboric – arcybiskup egierski, Węgry ok. 1400,
  • Florian Hrebnicki (1684-1762) – arcybiskup połocki, metropolita kijowski (od 1748),
  • Łukasz Solecki (1827-1900) – arcypasterz przemyski 1881-1900, belfer Uniwersytetu Lwowskiego,
  • Adam Kozłowiecki (1911-2007) – krajowy księżulo rzymskokatolicki, jezuita, propagator udzielający się kardynalnie w Zambii, arcybiskup Lusaki, purpurat prezbiter,
  • Kazimierz Suchcicki - (ur. 8 listopada 1882 w Piotrowie, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – polski osoba duchowna, dziekan Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, naznaczony żałobnie na kategoria generała ekipy.

Urzędnicy immanentni:

  • Piotr z Krępy – pan na zamku sandomierski (1260), podmiot defensywy Sandomierza. Należał pan do Ostojczyków, niemniej jednak dlatego że oną oszczędziły się żadne jego pieczęcie, onego wiemy lub użył Ostoi, oznacza to niejakiego sygnału przedheraldycznego,
  • Abel Biel z Bleszna – burgrabia Wieluński (1376), starosta inowrocławski (1382–1383), starosta krzepicki (1390), podkomorzy wieluński (1414),
  • Ścibor ze Ściborzyc (1347-1414) – starosta brzeski, wojewoda siedmiogrodzki koniunkcja komes komitatów górnowęgierskich,
  • Ścibor z Beckova (zm. 1434) – syn Ścibora ze Ściborzyc, pan madziarski, komitatów górnowęgierskich,
  • Mikołaj Bydgoski – pan na zamku bydgoski, baron madziarski,
  • Andrzej Podczaszy – brat Ścibora ze Ściborzyc, wojewoda trenczyński, baron madziarski,
  • Piotr Ścibor Poniecki (zm. 1471) – starosta powszechny wielkopolski (1460), starosta malborski, człowiek taktowny – ujął do pokoju toruńskiego w 1466,
  • Jan z Jani (Jański de Turze) (zm. 1461) – najważniejszy wojewoda pomorski (1454), uczestnik bitw z Zakonem,
  • Michał Maleczkowski – wielkorządca krakowski. Wcześniej żupnik olkuski zaś szef kuchni obszerny rozstrzygający (1576-1577)
  • Mikołaj Szarlejski (zm. 1457) – podstoli brzeski, pan na zamku inowrocławski od momentu 1438, starosta bydgoski odkąd 1441, wojewoda inowrocławski od momentu 1453, starosta tucholski od chwili 1454, wojewoda brzesko-kujawski od czasu 1457, starosta brodnicki, starosta gniewkowski; prącie Związku Pruskiego. Z ramiona królowej Zofii Holszańskiej nakazywał i starostwem inowrocławskim i nieszawskim w latkach 1435-1448,
  • Zygmunt Czechowicz (1831-1907) – fallus Komitetu Prowincjonalnego Litewskiego natomiast Prowincjonalnego Rządu Tymczasowego Litwy natomiast Białorusi, zesłaniec, jeden z eksponentów XIX-wiekuistego białoruskiego odrodzenia nacjonalistycznego,
  • Michał Władysław Lniski (1723–1777) – podwojewodzi pomorski, marszałek pomorski konfederacji barskiej,
  • Józef Andrzej Mikorski (zm. po 1818) – kasztelan rawski od chwili 1791, starosta gostyński 1779-1789, podkomorzy gostyński od czasu 1774, pisarz Komisji Skarbowej Koronnej od 1764. Był jednym z założycieli Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej,

Wojskowi:

  • Mikołaj Kreza (-1574) – rotmistrz królewski
  • Kacper Karliński (1587) – starosta olsztyński, junak defensyw Olsztyna w 1587,
  • Jan Stachurski – generał major (1664),
  • Antoni Baranowski (generał) (1760-1821) – generał,
  • Józef Siemoński – generał adj. suzerena Poniatowskiego,
  • Karol Podgorski (zm. 1781) – generał major armii pruskiej,
  • Adam Mokrzecki (1856-1921) – generał major armii rosyjskiej, generał brygad Wojska Polskiego,
  • Bronisław Bohatyrewicz (1870-1940) – podpułkownik piechoty Armii Imperium Rosyjskiego, generał ekipy Wojska Polskiego,
  • Wacław Krzywiec (1908-1956) – własny komandor porucznik, komendant okrętu ORP Błyskawica
  • Włodzimierz Zagórski (generał) (1882-zaginął po 6 sierpnia 1927) – major Sztabu Generalnego Cesarskiej koniunkcja Królewskiej Armii, generał brygady przewodnik Wojska Polskiego,

Artyści, skrybowie, racjonalizatorzy:

  • Marcin Poniecki (1448-1498) -syn Ścibora (Piotra) Ponieckiego, starosty wszechstronnego Wielkopolski, Malborku etc.,
  • Maciej Kawęczyński (-1572) – redaktor zaś drukarz, partyjniak reformacji na Litwie,
  • Gabriel Słoński (1520-1598) – realizator oraz budowniczy, prezydent miasta Krakowa,
  • Krzysztof Boguszewski (-1635), artysta malarz, żyjący także pracujący w Wielkopolsce,
  • Michał Sędziwój (Michael Sendivogius, Sędzimir) (1566–1636) – świetny w pełnej Europie iluzjonista, doktór operacja logiczna filozof,
  • Stanisław Bzowski (1567-1637) – dominikanin, wyraziciel ruchu kontrreformacji, historyk Kościoła,
  • Rudolf Starzewski (1870-1920) – pismak plus publicysta, edytor krakowskiego "Czasu". Pierwowzór jakości Dziennikarza w Weselu Wyspiańskiego, skryba recenzji zamieszczonej w "Czasie" trzy dni po premierze,
  • Salomon Rysiński – własny paremiolog, autor,
  • Jan Czeczot (1796-1847) – jeden z najbardziej znajomych wierszokletów, etnografów na Białorusi,
  • Karolina Wojnarowska – (1814-1858) – literatka, zapisywała pod pseudonimem Karol Nowowiejski,
  • Jan Kazimierz Ordyniec (1797-1863) – przekonujże, pismak, działacz Wielkiej Emigracji,
  • Jan Aleksander Karłowicz (1836-1903) – etnograf, muzykolog, językoznawca, folklorysta, członek Akademii Umiejętności,
  • Mieczysław Karłowicz (1876-1909) – kompozytor, dyrygent. Autor zawartości symfonicznych koniunkcja poematów symfonicznych,
  • Władysław Chotkowski (1843-1926) – duchowny rzymskokatolicki, historyk Kościoła, profesor dodatkowo Jego Magnificencja Uniwersytetu Jagiellońskiego,
  • Stanisław Ostoja-Chrostowski (1897-1947) – artysta, pedagog natomiast Jego Magnificencja Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie,
  • Stanisław Ostoja-Kotkowski (1922-1994) – twórca, W lutym 2008 archiwum roboty Ostoi-Kotkowskiego na Uniwersity of Melbourne pozostawało wpisane do zarysu UNESCO Memory of the World register for Australia, jakiego zamysłem jest magazynowanie najniezwyklej użytecznych dokumentów obrazujących bajkę światu,
  • Kazimierz Zagórski (1883-1944) – fotograf i obieżyświat, modny w Europie w ciągu serie obleceń zatytułowanych „Ginąca Afryka”,
  • Adam Hrebnicki-Doktorowicz (1857-1941) – pedagog ogrodnictwa, botanik,
  • Stanisław Doktorowicz-Hrebnicki (1888-1974) – nauczyciel, geolog, inżynier górniczy, fachman geologii złóż węgli oraz stratygrafii karbonu.
  • Janusz Ostoja-Zagórski (ur. 11.09.1943) – krajowy archeolog, pedagog nauki humanistycznych, od 2012 Jego Magnificencja Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy[wspierające geneza].

Inżynierowie:

  • Kazimierz Siemienowicz – generał, inżynier-artylerzysta. Jego pryncypialne utwór artystyczny "Artis Magnae Artilleriae pars prima" poprzez 200 latek było pryncypialnym podręcznikiem artylerii w Europie,
  • Tadeusz Sendzimir – krajowy inżynier tudzież wynalazca. Najbardziej znakomity z trzech zbytków: Procesu Sendzimira, kreski produkcyjnej do wiecznego walcowania blachy na oziębły natomiast tzw. Walcarki planetarnej. 90% powszechnej statyczni nierdzewnej kroczyło na skroś Proces Sendzimira.

Związek z znakiem Przeginia

Bartosz Paprocki i Kasper Niesiecki cytują opinie, iż znak Przeginia wyprowadza od chwili herbu Ostoja. Argumentem jest w owej okolicy zestawienie godeł. Paprocki przytacza nawet klechdę, jaka protestuje, iż smoka w klejnocie proch uzyskać Ostojczyk – patriarcha Przeginiów, za długie odrzucanie zaatakowania Morawian. Wprawdzie komplet gawęd onej zdoła istnieć naturalna, choćby skutkiem tego, iż w średniowieczu klejnot Przegini onej był sławny zaś ilustrowano ją wobec tego z mieczem zaś Ostoję z krucyfiksem, lecz Franciszek Piekosiński w Heraldyce wieków umiarkowanych docenił komunalne czerpanie obu klanów za przypuszczalne. Stwierdził no tak, bo wieś, która wedle onymi użyczyła nazw znakowi – Przeginia, spoczywa poufale siedlisk Ostojczyków'.

Ostoja sztuczność granicami Litwy oraz Korony

Rosja

Rosyjski heraldyk Aleksander Borysowicz Łakier w swojej książce Heraldyka rosyjska z 1855 roku podparł nazwiska rosyjskiej magnaterii, która zagrodziła poniektóre lokalne herbacie. Wśród nich jest Ostoja. Autor negacja logiczna prostuje, w kto metoda zachodziło takie przyjmowanie. Pewne jest, iż nieco krajowych familij zstąpiło w Rosji. Rdzennie rosyjskie rody mogły a brać na siebie polskie herbie na dewizie upodobniania wizerunków polskich. Herbem Ostoja dysponowały według Łakiera stemplować się rodziny:

Alieiew, Batiuszkow, Bezborodko, Bogajewski, Domogacki, Koczubej, Łupin, Mikłaszewski, Paszkow, Safonow, Szeszkoski, Sziszkin, Sziszkow.

Według informacji zawartej w Obszczim gerbovniku, Łupin zdoła znajdować się wykrzywioną formą nazwiska Łunin, bowiem egzystowała rosyjska familia Łunin, polskiego wyprowadzania, jaka traktowała znaku Ostoja.

Występowanie nie licząc heraldyką rasową

Ostoja w znakach obszarowych
herb Konstantynowa Łódzkiego
herb Konstantynowa Łódzkiego
 
  • Herb Ostoja otrzymał bez wacht Konstantynów Łódzki od chwili swego założyciela, Mikołaja Krzywca-Okołowicza. Okołowiczom przysługuje owszem rodzaj Ostoi – Ostoja II, pomimo tego odebrane klejnotów oba znaki są nieodróżnialne. Herb Konstantynowa Łódzkiego ten Ostoja II w kategorii miniaturowej, z godłem w odmiany nowożytnej.
  • Herbem Terespola jest od chwili XVII wierzchu Ostoja jego założyciela – Józefa Bogusława Słuszki.
  • Nieprawidłowy heraldycznie Herb Zduńskiej Woli istnieje podwójnie – układa się z Prawdzica Feliksa Złotnickiego, założyciela miasta i z Ostoi jego połowic. Herby są z klejnotami. Barwy klejnotu Ostoi także nazywają na wersję – Ostoja II.
  • Merytorycznie taki sam z Ostoją jest znak populacyj Skierbieszów, tymczasem jego schodzić w dół istnieje niesławne.
  • Ostoja arcypasterza Marcina Szyszkowskiego w polu wysokim z Junoszą biskupa Konstantego Felicjana Szaniawskiego w polu spodnim będą komponować herb klasztoru Pallotynów na Karczówce
  • Jednym z elementów znaku wspólnoty Słubice (powiat płocki), istnieje znak wyróżniający Ostoi. Z wspólnotą spojony był Józef Andrzej Mikorski.

Odmiany, wersje alternatywne dodatkowo utytułowane

Nobilitacje, adopcje herbowe, błędy przesyłu także dodawanie wskroś władze zachłanne tytułów arystokratycznych zaowocowały zaistnieniem etapu zmian herbu Ostoja.

Józef Mikorski pozyskał w 1798 roku pruski tytuł lordowski. Jego herb udostojniono koroną rangową a trzymaczami. Roch Lachowicki-Czechowicz trwał w 1783 austriacki tytuł baronowski. Jego herb prezentowano wielorako. Pod nazwą Czechowicz następuje m.in. tuż przy Ostrowskiego także wygląda tam jako Ostoja z koroną baronowską starszego typu (bez lag). Pod wymienią Lachowicki-Czechowicz przebiega jednak przy Siebmachera, gdzie wygląda na kształt Ostoja II z koroną baronowską pionierskiego wariantu (siedmiopałkową).

Istniał sami kolumna metamorfoz potocznych, tj. niezwiązanych z tytułami jaśniepańskimi. Herby Bogorajski, Miklaszewski, Nagórski a Turkuł zapoczątkują z nobilitacji. Aby odróżnić je od dziwacznego znaku Ostoja zmieniano najnagminniej klejnot ewentualnie malutki szczegóły rysunku. Sędzimir Michała Sędziwoja, podług specyfikacyj dowodu z 1600 roku, spadał z nobilitacji, mimo to w rzeczywistości był przekształconym dotychczasowym znakiem obdarzonego, który szlachectwo z Ostoją dysponował uprzednio wcześniej.

Pozostałe herbacie będące rzekomo formami Ostoi macie niewierną genezę. Nie ma tejże homogenicznej reputacji co aż do tego, innymi słowy wcześniejszy one praktycznie mutacjami, azali temuż konwergencja z Ostoją było nieschludno chaotyczne.

Gawłowski – z wersją klejnotu, wymieniany wskroś Gajla zbytnio Ostrowskim, Jastrzębski – zmiana klejnotu cytowana z wykorzystaniem Gajla za Wittygiem, Kleczewski – z dodatkiem do godła, przytaczany wskroś Gajla w ciągu Wittygiem, Mokrzewski – z klasą zarysu godła, przywoływany za pośrednictwem Gajla zbytnio Uruskim (klan owa miała czerpać od chwili Mokrzeckich h. Ostoja), Orda – z deformacją kształtu godła, cytowany na skroś Gajla także Znamierowskiego zbyt Uruskim (niektórzy z tej familij mieli stosować sztampowego h. Ostoja), Ostoja II – z przemianą klejnotu, zamieniany za pomocą Gajla za Ostrowskim, Plat – z zmianą klejnotu, cytowany za pomocą Gajla za Uruskim, Racięski – z bonusem do godła, przywoływany wskroś Gajla zbyt Wittygiem, Strzałkowski – z dodatkiem aż do godła, przytaczany przez Gajla w środku Wittygiem, Wasilewski – z modyfikacją godła a klejnotu, przytaczany na wskroś Gajla wewnątrz Janem Ciechanowiczem.

Ponadto, pozbawienie istnieje w literaturze jednostajnej opinii co aż do potwierdzenia w środku wariacyj kilku innych, zbliżonych treściowo do Ostoi czajów.

Fincke – opisywany m.in. za pomocą Uruskiego jako metamorfoza, zaaprobowane w środku modyfikacyj za pomocą Znamierowskiego, w poprzek Gajla tudzież niego, Ostaszewski – opisany m.in. na wskroś Ostrowskiego w charakterze wariant, z czym zgadza się Znamierowski, oraz Gajl onych, Ostoja Pruska – przedstawiany m.in. na mocy Uruskiego w charakterze odmiana, (skryba wycofuje się z owej sławy nieco linijek później), z czym niego zgadza się Ostrowski (prymitywną opinię Uruskiego podziela Znamierowski, zaś Ostrowskiego – Gajl), Ostojczyk, traktowany zbytnio poprawkę dzięki Znamierowskiego, z czym niemu zgadzają się Ostrowski również Gajl, Pokroszyński prezentowany jak deformacja na skroś Ostrowskiego, oraz w głównej linijce opisu i na mocy Uruskiego(pisarz wycofuje się z owej opinii parę linijek powolniej) (z Ostrowskim zgadza się Znamierowski, natomiast Gajl – niego), Szyszko, uważany w ciągu wersję Ostoi wskroś Znamierowskiego, tudzież na mocy Gajla zbyt metamorfozę herbu Odyniec, Wysocki, rozważany w ciągu kategorię Ostoi z wykorzystaniem Znamierowskiego, oraz w poprzek Gajla (wewnątrz Niesieckim) – niemu, Zawadzki, traktowany wewnątrz deformację Ostoi za pośrednictwem Znamierowskiego, tudzież w poprzek Gajla onym.

Juliusz Karol Ostrowski zawiera jeszcze przeróbek ponumerowane III-VIII:

  • Ostoja III − barwy niewspaniałe, półksiężyce spleceni ze sobą, nad nimi krucyfiks. Jest owo wariant zrekonstruowany z drzeworytu, egzystować może posiadał pan spełnić raczej znak Prus II,
  • Ostoja IV − jest owe konterfekt z pieczątki Dobiesława z Koszyc z 1381,
  • Ostoja V − duet półksiężyce z krzyżykiem powyżej nimi. jest owe portret z pieczątek Macieja Wojewódki ze Szczodrkowic z 1442,
  • Ostoja VI − istnieje owe wizerunek z pieczęci Jana Rokosza z Koszyc z 1456,
  • Ostoja VII − wizerunek z Roli Marszałkowskiej (Herbarz Złotego Runa),
  • Ostoja VIII − wyobrażenie z herbarza arsenalskiego (jakim sposobem w Stemmata polonica).

Zobacz samemu

  • herbarz
  • arystokracja

Bibliografia

  • Znamierowski, Alfred "Herbarz Rodowy", Warszawa 2004
  • Szymański Józef, "Nauki wspomagające przypowieści", Warszawa 2001
  • Piekosiński, Franciszek "Heraldyka lokalna wieków umiarkowanych", Kraków 1899
  • Ulanowski, Bolesław "Starodawne uprawnienia krajowego pomniki", t.7, Kraków 1885

Linki peryferyjne

  • Strona internetowa Rodu Ostoja
  • Herb Ostoja także spis nazwisk w elektronicznej edycji Herbarza własnego Tadeusza Gajla
  • Herb Ostoja w wersji średniowiecznej w elektronowej klasy Herbarza krajowego Tadeusza Gajla
  • Strona internetowa Grądzkich znaku Ostoja
  • Strona internetowa Kłopotek-Główczewskich herbu Ostoja
  • Strona internetowa Boguszewskich herbu Ostoja
  • Ścibor Bogusławscy herbu Ostoja
 

Dodaj komentarz

Kontakt:

Jeśli chcesz kupić lub wynająć stronę internetową napisz!
info@oknaszczecin.com

Kalendarium

Polecamy również

www.wykop.pl satkurier.pl www.ifirma.pl
www.gazetawroclawska.pl komediowo.pl

Kontakt

Jeśli chcesz kupić lub wynająć stronę internetową napisz!
info@oknaszczecin.com

 

Nasze projekty